Het afscheid voelt voor Niek Meijer dubbel.
HUIZEN - Niek Meijer heeft afscheid genomen van Huizen, het dorp waar hij ruim zes jaar burgemeester was. Hij is ontroerd en waardeert het vertrouwen van de bewoners. "Vanaf dag 1 voelde ik mij hier welkom."
Hij is dankbaar, zoveel is duidelijk. "Ik sta hier met een diep gevoel van dankbaarheid en ook met de overtuiging dat ik een bevoorrecht mens ben", betoogt Meijer.
Het voorrecht is dat hij zes jaar ("en twee maanden") burgemeester is geweest van Huizen. Dat hij er mocht wonen en leven. Meijer stelde zich in februari vorig jaar niet beschikbaar voor een nieuwe termijn, omdat het werk hem te veel werd en zijn persoonlijk leven dreigde te overschaduwen.
Burgemeesterschap: een dilemma
"Het ambt van burgemeester brengt ruimte, vrijheid en grote verantwoordelijkheid met zich mee", legt Meijer uit. "Voor een burgemeester is er bijna geen beslissing zonder dilemma. Wat zegt je gevoel, wat zegt je overtuiging, wat vraagt de situatie? En…waar ligt de ruimte?"
Dat zorgde wel eens voor de nodige ingewikkelde situaties. "Regels moeten er ook zijn. Maar je moet durven kiezen. En dat heb ik gedaan", zegt hij, onder andere over zijn betrokkenheid. Want je kan simpelweg niet overal tegelijk zijn, legt hij uit. "Je moet kiezen; er zijn wanneer het nodig is."
Het werk is dus zeker intensief, aldus de (oud-)burgemeester. "Gelukkig had ik hulplijnen. Mensen dicht bij mij die meedachten, die me ondersteunden en hielpen ontzorgen."
Dichtbij de Huizer
Huizen is in ieder geval niet de reden geweest voor zijn vertrek: "Ondernemend, initiatiefrijk, verantwoordelijk, vriendelijk, liefdevol, gastvrij. De Huizer gemeenschap is soms ook behoudend én divers. Die diversiteit is onze kracht; het maakt deze gemeente bijzonder."
Tussen zijn herinneringen zit een aantal extra bijzondere. Daarmee laat Meijer zien dat hij dichtbij de Huizer stond: "De Sinterklaasintocht, waarbij ik de vreugde in de ogen van de kinderen zie. Of die inwoner die ik in het voorbijgaan in het gemeentehuis groette en mij daarna een e-mail stuurde. 'Ik voelde me welkom', schreef hij."
Meijer had ook minder leuke gesprekken met inwoners, die gelukkig met een sisser afliepen. "Zware gesprekken, waar mensen bij binnenkomst vertwijfeld of boos waren en zich na afloop gehoord en begrepen voelden. Dan besef je: dit is waarom je doet wat je doet."
Niet afstandelijk, maar meeleven
Kort na het aantreden van Meijer ging Nederland in lockdown. Dat was volgens hem een zware periode - voor iedereen. Meijer ging echter niet bij de pakken neerzitten. "Met het college zochten we de verbinding op. Op Koningsdag met een draaimolen langs verzorgingshuizen. [...] We zagen de kracht van muziek als verbindende factor."
Met dat college bezocht Meijer ook ondernemers: "Toen de horeca weer open mocht, brachten we bloemen. Een gebaar van erkenning en steun. Ik denk met ontroering terug aan twee jonge ondernemers met tranen in hun ogen. Toen voelde ik écht hoe waardevol onze taak is: laten zien dat de overheid niet afstandelijk is, maar meeleeft."
Afscheid is dubbel
"Het voelt dubbel: dit afscheid nu." Het is voor Meijer een vorm van erkenning, maar het voelt ook als een gemis. Hij gaat desondanks "met opgeheven hoofd" weg. "Én morgen gaan kinderen weer naar sport, bakkers openen gewoon hun deuren, en dan zal ik u nog heel even - voor de laatste vijf dagen - mogen dienen als uw burgemeester."
Daar gaat Meijer met volle teugen van genieten. "Vijf dagen om nog een keer te genieten. Vijf dagen om te beseffen hoe rijk ik me voel dat ik onderdeel mocht zijn van zo’n gemeenschap."
Waardering, ontroering en diepe dankbaarheid
Tot slot bedankt Meijer nog een paar mensen persoonlijk. Hij sluit af met een duidelijke boodschap: "Blijf wie jullie zijn. Koester de zachtheid, de menselijkheid en respecteer de diversiteit in onze samenleving. Juist daarin ligt onze kracht. Versterk dat wat verbindt, verzacht wat rafelig is."
Meijer wenst zijn opvolger Serge Ferraro veel succes. "Dat hij met evenveel plezier, evenveel hart en evenveel respect mag werken voor de inwoners van Huizen."
Aan de inwoners, met overtuiging: "Hartelijk dank voor het vertrouwen! Voor de momenten van licht en schaduw, voor het samen bouwen. Voor elke glimlach, elke traan, elke uitdaging én elke overwinning. Het ambt is meer dan een functie, het is een opdracht: dienstbaar zijn, verbinden, mensen raken. En ik hoop dat ik die opdracht naar behoren heb vervuld."
"Met waardering, met ontroering en met diepe dankbaarheid zeg ik: tot ziens!!!"
