Mensink in de Oude Kerk in Huizen.
HUIZEN - Hij predikte in de Biblebelt, maar voelde "een roeping van God naar Huizen". Daarop verhuisde Arjen Mensink pardoes met zijn echtgenote naar de Gooise gemeente. De predikant heeft zondag zijn intrededienst in de Oude Kerk. "Huizers snakken hiernaar."
Huizen stond lange tijd bekend als een sterk kerkelijk dorp. Inmiddels is de kerk er, net als in veel andere plaatsen in Nederland, een minderheid geworden. Toch ziet Mensink nog steeds een duidelijke rol voor de kerk in de samenleving.
De predikant merkt dat veel mensen behoefte hebben aan zingeving en verbondenheid. "Onze samenleving schreeuwt om hoop en liefde", zegt hij. "De kerk kan een plek zijn waar mensen rust en troost vinden."
U wordt zondag officieel bevestigd in de Oude Kerk. Wat trok u aan in deze gemeente?
"Ik heb niet gesolliciteerd omdat het mij heel aantrekkelijk leek. Ik stond in Elburg op de Veluwe, in een bloeiende gemeente. Zondags volle kerken, grote aantallen kerkgangers. Als je de kerkgangers van de Oude Kerk in Huizen ernaast zet, waar een groot deel van de gemeente ouder is dan 70, dan valt de vergelijking menselijkerwijs gesproken wel heel zwaar uit."
"Maar in de kerk word je geroepen. De kerkenraad vroeg of ik de gemeente zou kunnen helpen opbouwen. Ik heb dat echt als roeping van God gezien. Als ik in de Oude Kerk rondkijk, waar plek is voor 1100 maar 250 mensen daadwerkelijk komen, dan kijk je vooral tegen lege banken aan. Dat nodigt niet uit. Maar ik proefde hier heel veel verlangen."
"Prediken in Huizen was een roeping van God."
Huizen staat van oudsher bekend als een kerkelijk dorp. Merkt u dat nog in de gemeenschap?
"Ik weet dat de kerk vroeger hier getalsmatig enorm dominant was. Dat is natuurlijk helemaal voorbij. Maar ik geloof echt dat de kerk hier in Huizen een betekenis heeft. Als je kijkt naar waar onze samenleving grote behoefte aan heeft: aan echte liefde, aan echte verbondenheid, aan zingeving, aan iets wat het materiële en het tastbare overstijgt - dan denk ik wel dat we ook hier in Huizen een mooie roeping hebben."
"Ik denk dat er achter de voorgevels van heel veel Huizers diepere vragen liggen, waar in de hectiek en drukte van elke dag bijna geen tijd voor is. De gehaastheid hier in het Gooi, de drukte van het leven... Wie heeft er nou een luisterend oor voor? Wie neemt even de tijd om zonder oordeel naar je te luisteren?"
"Achter de voorgevels van Huizen liggen diepere vragen."
Hoe gaat u het geloof precies naar Huizen terugbrengen?
"Mijn eerste werkveld ligt natuurlijk in de kerk. Je wilt de kerk die hier ooit geplant is, honderden jaren geleden, opbouwen als een gemeenschap rondom het woord van God. Met die drieslag: geloof, hoop en liefde. Niet dat wij dat met grote toeters door Huizen heen gaan roepen, maar dat het leven van de kerk en van de kerkmensen als het ware een soort uithangbordje wordt voor mensen die om ons heen wonen. Dat mensen misschien toch vroeg of laat op de gedachte komen: dat geloof is zo gek nog niet."
"Wat ik merk is dat de mensen die er nu nog zitten heel gemotiveerd zijn, heel bevlogen. Vroeger ging je misschien naar de kerk omdat dat zo hoorde. Nu merk ik dat mensen echt uit een diepe, intrinsieke motivatie komen. De mensen die blijven, doen dat uit overtuiging."
"Hopelijk denken mensen: dat geloof is zo gek nog niet."
Hoe hebben u en uw gezin de verhuizing naar Huizen ervaren?
"We zijn hier vorige week komen wonen en zijn ontzettend warm en hartelijk ontvangen. Ook hier in de straat. Dat vind ik een teken van betrokkenheid. Het was niet alleen: wat fijn dat we nieuwe mensen mogen begroeten. Maar ook echt: hoera, we hebben weer een dominee! De Oude Kerk heeft vijf jaar geen predikant gehad. Daar snakken ze hier nu naar."
"Wat ons ook opviel was de openheid en de hartelijkheid. Het ongedwongene waarmee contact ontstaat. Als je op een plek komt waar je alles zelf moet uitzoeken, dan is dat best zwaar. Maar als mensen je heel gauw opnemen en er laagdrempelig contact ontstaat, dan lijkt het bijna vanzelf te gaan. Ook hoe snel je met mensen tot een gesprek van hart tot hart kunt komen. Dat je niet eerst drie gesprekken nodig hebt voordat je ook de dingen uit je ziel blootlegt."
"Vijf jaar geen predikant - de gemeente snakte ernaar."
Wat zou u willen zegen tegen Huizers, die misschien wel nooit in de kerk zijn geweest?
"Heel eenvoudig: kom gewoon kijken. De kerk is niet eng. De deuren staan symbolisch open voor iedereen die maar binnenkomt."
"Aan het eind van de dienst leg ik vaak de zegen op en zeg ik erbij: wie u ook maar bent. Dat zou ik ook tegen de Huizers willen zeggen. Of mensen nou vooroordelen hebben of niet, nieuwsgierig zijn, verlangend zijn of meer vragen dan antwoorden hebben: wees welkom. Zoals je welkom bent bij God."
"De kerk is niet eng. Kom kijken!"
Stel, we zijn een paar jaar verder en u kijkt terug op een periode in Huizen. Wanneer zou u dan zeggen: het is een goede periode geweest?
"Het is goed geweest als de gemeente, die hier is, staande is gebleven. Als bij het wegvallen van de oudere generatie er een jongere generatie is aangehaakt. Dat de gemeente met goede moed de weg naar de toekomst kan inslaan."
"Nogal wat gemeentes hebben te maken met neergang. Dan kan er een soort Calimero-gevoel ontstaan: help, wij geloven nog, maar kunnen we nog wel meekomen in deze tijd? Maar we mogen als gelovigen weten dat wat we geloven gewoon goed is. Dat dat elke tijd aankan, elke vraag aankan. Als de gemeente in die moed verder kan gaan en ik daar iets aan heb mogen bijdragen, dan zou ik zeker zeggen dat het goed is geweest."
