Voedselbank Gooi en Omstreken
HUIZEN - Asfaltwerkzaamheden op de Energieweg in Huizen gooiden roet in het eten voor het twintigjarig jubileumfeest van Voedselbank Gooi en Omstreken. Ambassadeur René Froger was al afgemeld voor de gelegenheid omdat de straat naar het pand toe open lag en de belangstelling onder genodigden tegenviel. Het bestuur besloot het feest af te blazen en het jubileum en de fusie met Voedselbank Naarden-Bussum klein intern te vieren.
Terwijl het geplande feest niet doorging, vond in dezelfde periode wel een andere, veel ingrijpendere verandering plaats: Voedselbank Gooi en Omstreken ging officieel samen met Voedselbank Naarden-Bussum-Hilversumse Meent. Dat de twee gebeurtenissen toevallig in dezelfde periode vallen, benadrukt vicevoorzitter Lex Abels, maar verder hebben ze niets met elkaar te maken.
Een fusie uit noodzaak, niet uit ambitie
Voor buitenstaanders leek het misschien altijd al vreemd dat er in zo'n kleine regio twee aparte voedselbanken actief waren. Toch was dat twintig jaar lang de praktijk. Eerdere pogingen om samen te gaan strandden al eens. Wat nu de doorslag gaf, was een bestuurlijke crisis bij de Voedselbank Huizen. Twee jaar geleden liep het bestuur daar bijna helemaal leeg terwijl er een organisatie stond met honderden vrijwilligers. Bij voedselbank Naarden-Bussum Hilversumse Meent was juist het tegenovergestelde: daar was een goed actief bestuur voor destijds nog maar een twintigtal klanten. Voedselbanken Nederland overwoog om in te grijpen, maar Naarden-Bussum wilde het liever zelf oplossen. De uitkomst: samengaan met de grotere buur. "Nu hebben we een goed bestuur en een goede organisatie", blikt Abels terug.
"Nu hebben we een goed bestuur en een goede organisatie"
Lex Abels, vicevoorzitter Voedselbank Gooi en Omstreken|
Winkelconcept
Voor klanten verandert er weinig. Alle acht de uitgiftepunten blijven open, inclusief Naarden-Bussum, dat als enige uitgiftepunt zijn eigen 'winkelconcept' behoudt — klanten kiezen daar zelf hun boodschappen, in plaats van dat ze een kant-en-klaar gevulde tas krijgen zoals elders. Achter de schermen verandert er daardoor wel het nodige: er is nu één gezamenlijk bestuur en één financiële organisatie. Ook hoeven er niet langer twee chauffeurs vanuit de verschillende voedselbanken naar het distributiecentrum in Amsterdam te rijden. Eén chauffeur kan die rit nu doen, waardoor er minder chauffeurs nodig zijn. Voor de betrokken vrijwilligers is dat best een omschakeling. "Voor de chauffeurs was het best ingrijpend," zegt Abels. "Je kunt zeggen: het stelt niet zoveel voor. Maar voor de betrokkenen was dat wel zo."
Van kerk tot vaste plek
De geschiedenis van de voedselbank zelf is minstens zo'n verhaal. In 2006 begon Abels, samen met zijn vriend Jan-Willem Reineke, vanuit een kerk in Huizen. Wat volgde was jarenlang zwerven: eerst een tochtige oude fabriekshal, daarna een school. Totdat de voedselbank daaruit moest omdat het gebouw een andere bestemming kreeg. Pas door sponsoring van bouwbedrijf Verwelius kreeg de organisatie een vaste plek aan de Energieweg.
Die vaste basis kwam er niet vanzelf. Toen de voedselbank moest verhuizen, vroeg Abels alle gemeenten waaruit hij klanten kreeg om honderd euro per cliënt bij te dragen aan de verhuiskosten van destijds zo'n zestigduizend euro. Eén gemeente weigerde aanvankelijk mee te doen, totdat Abels liet doorschemeren dat hij dat in de pers bekend zou maken. De betreffende wethouder werd daarop door zijn eigen gemeenteraad teruggefloten. "Dat vond ik ook nog wel leuk," zegt Abels droogjes.
Iedereen kan omvallen
We zijn er niet om mensen bij ons te houden
Wat Abels na twintig jaar het meest is bijgebleven, is niet een cijfer of een gebouw, maar een klant. Iemand die de voedselbank jarenlang als sponsor had gesteund, kwam zelf in de problemen en meldde zich uiteindelijk zelf als klant. “Een leven kan een plotselinge wending krijgen, door ziekte, een scheiding of een faillissement”, vertelt Abels. "Dat vond ik heel bijzonder. Iemand die eerst sponsor is en die zoveel jaar later cliënt bij je is. Het kan zomaar misgaan bij mensen."
Die overtuiging typeert ook hoe Abels naar de toekomst kijkt. Opvallend genoeg daalt het aantal klanten op dit moment juist, ondanks de energiecrisis en de inflatie. Het verbaast Abels ook. Een grote droom voor uitbreiding heeft hij niet. "Mijn droom is dat mensen ons weten te vinden, dat we een lage drempel hebben, en dat ze zo snel mogelijk weer uit de moeilijkheden zijn. We zijn er niet om mensen bij ons te houden."
Zijn vrouw noemt hem inmiddels gekscherend "getrouwd" met de voedselbank. Twintig jaar, een fusie en tientallen problemen verder, lijkt dat geen overdreven grap.
